شعر ملک الشعرای بهار - ( اگر تو رخ بنمایی ستم نخواهد شد )

 

اگر تو رخ بنمایی ستم نخواهد شد                 ز حسن و خوبی تو هیچ کم نخواهد شد

برون ز زلف تو یک حلقه هم نخواهد رفت             کم از دهان تو یک ذره هم نخواهد شد

تو پاک باش و برون آی بی‌حجاب و مترس               کسی به صید غزال حرم نخواهد شد

اگر بر آن سری ای ماهرو!که روز مرا                   کنی سیاه، به زلفت قسم، نخواهد شد

گرم زنی چون قلم، بند بند، این سر من                      ز بندگیت جدا یک قلم نخواهد شد

رقیب گفت: « بهار از تو سیر شد » هیهات!           به حرف مفت، کسی متهم نخواهد شد

شعر ملک الشعرای بهار ( دعوی چه کنی؟ داعیه‌داران همه رفتند )

دعوی چه کنی؟ داعیه‌داران همه رفتند                               شو بار سفر بند که یاران همه رفتند

       آن گرد شتابنده که در دامن صحراست                   گوید :چه نشینی؟ که سواران همه رفتند

        داغ است دل لاله و نیلی است بر سرو                         کز باغ جهان لاله‌عذاران همه رفتند

  گر نادره معدوم شود هیچ عجب نیست                                  کز کاخ هنر نادره‌کاران همه رفتند

افسوس که افسانه‌سرایان همه خفتند                                     اندوه که اندوه‌گساران همه رفتند

فریاد که گنجینه‌طرازان معانی                                              گنجینه نهادند به ماران، همه رفتند

یک مرغ گرفتار در این گلشن ویران                                   تنها به قفس ماند و هزاران همه رفتند

خون بار، بهار! از مژه در فرقت احباب                                  کز پیش تو چون ابر بهاران همه رفتند