اولین بار که تکه ای از خدایم را فروختم ، نان نداشتم .
بارها و بارهای دیگری هم ، از بی نانی ، تکه های دیگری از خدایم را فروختم .
اکنون که نان دارم ، دیگر چیزی از خدایم برایم باقی نمانده است .
آیا کسی هست نانم را بگیرد و خدایم را به من بازگرداند ؟
دم صبح صدای پای سپیده به گوش می رسد .... هوای صبح هنوز آکنده از عطر کلام توست ...
نه برگی از شاخه فرو می افتد و نه باد از انحنای کوچه به درون خلوتی نفوذ می کند . تنها منم و عطر تو و این کلام که : تو را به جای همه ی کسانی که نمی شناختم دوست می دارم .
قطعه ی نابی از طلوع در حال نواخته شدن است ....هنوز زلف خورشید به دستان نوازشگری نرسیده است تا قطعه ی درخشش را بنوازد .... اما تو بنواز و بدرخش فارغ از زلف بر باد نشسته ی آفتاب....
بگذار دلت در ترنم عطر آگین صبحگاهان دوست داشتن را استشمام کند فارغ از تمام سایه ها ...
روزی تصمیم گرفتم که دیگر
همه چیز را رها کنم. شغلم را، دوستانم را، زندگی ام را!
به جنگلی رفتم تا برای
آخرین بار با خدا صحبت کنم. به خدا گفتم: آیا می توانی دلیلی برای ادامه زندگی
برایم بیاوری؟ و جواب او مرا شگفت زده
کرد.
او گفت : آیا درخت سرخس و
بامبو را می بینی؟
پاسخ دادم : بلی.
فرمود: هنگامی که درخت
بامبو و سرخس را آفریدم، به خوبی از آنها مراقبت نمودم. به آنها نور و غذای کافی
دادم. دیر زمانی نپایید که سرخس سر از خاک برآورد و تمام زمین را فرا گرفت اما از
بامبو خبری نبود.
من از او قطع امید نکردم. در دومین سال سرخسها بیشتر رشد کردند و زیبایی خیره کننده ای به زمین بخشیدند اما همچنان از بامبوها خبری نبود. من بامبوها را رها نکردم.
در سالهای سوم و چهارم نیز بامبوها رشد نکردند. اما من باز از آنها قطع امید نکردم. در سال پنجم جوانه کوچکی از بامبو نمایان شد. در مقایسه با سرخس کوچک و کوتاه بود اما با گذشت ۶ ماه ارتفاع آن به بیش از ۱۰۰ فوت رسید. ۵ سال طول کشیده بود تا ریشه های بامبو به اندازه کافی قوی شوند. ریشه هایی که بامبو را قوی می ساختند و آنچه را برای زندگی به آن نیاز داشت را فراهم می کرد.
خداوند در ادامه فرمود: آیا می دانی در
تمامی این سالها که تو درگیر مبارزه با سختیها و مشکلات بودی در حقیقت ریشه هایت
را مستحکم می ساختی؟ من در تمامی این مدت تو را رها نکردم همانگونه که بامبوها
را رها نکردم.
هرگز خودت را با دیگران مقایسه نکن.
بامبو و سرخس دو گیاه متفاوتند اما هر دو به زیبایی جنگل کمک می کنن. زمان
تو نیز فرا خواهد رسید تو نیز رشد می کنی و قد می کشی!
از او پرسیدم : من چقدر قد می کشم.
در پاسخ از من پرسید: بامبو چقدر رشد
می کند؟
جواب دادم: هر چقدر که
بتواند.
گفت: تو نیز باید رشد کنی و قد
بکشی، هر اندازه که بتوانی…
برای روزهایی که نبودی ...
و برای روزهایی که نباید باشی ، دلم نمی گیرد ،
دلم تنها از روزهایی می گیرد که نمی خواهی باشی .
در مهربانی همچون ( باران ) باش که در ترنمش ,گیاه سبز و علف خشک یکیست .