سلام .
از امروز این لینک موضوعی رو اضافه کردم .
سعی می کنم هر روز یه خبر داغ ، یه اتفاق جالب ، نظر یه دوست ،انتقاد یه سیاستمدار ، اتفاق خاص ورزشی و .... رو پست کنم .
و شما خواننده و دوست عزیز نظرتون رو دربارش بگین،
حرف بزنین ، انتقاد کنین ، قبول کنین ، تایید کنین ، رد کنین و .....
خوشحال میشم داغ و پر انرژی جواب بدین .
مي تراويد آفتاب از بوته ها
ديدمش در دشت هاي نم زده
مست اندوه تماشا، يار باد،
مويش افشان، گونه اش شبنم زده
لاله اي ديديم لبخندي به دشت
پرتويي در آب روشن ريخته
او صدا را در شيار باد ريخت
جلوه اش با بوي خاك آميخته
رود، تابان بود و او موج صدا
خيره شد چشمان ما در رود وهم
پرده روشن بود، او تاريك خواند
طرح ها در دست دارد دود وهم
چشم من بر پيكرش افتاد، گفت
آفت پژمردگي نزديك او
دشت: درياي تپش، آهنگ، نور
سايه مي زد خنده تاريك او
ترانه ای بخوان که هیچ کس نخوانده باشد
فکری بکن که هیچ کسی در سرنپروزانده باشد
به جاده ای قدم گذار که هیچ کسی درآن گام ننهاده باشد
اشکی بریز که هیچ کسی برای خدا نریخته باشد
صلح و آرامشی به افراد ببخش که هیچ کسی به آنان نبخشیده باشد
از او طلب کن تاتو را که در هیچ کجا پذیرا نیستند بپذیرد
مردی متوجه شد که گوش همسرش سنگین شده و شنوایی اش کم شده است....
به نظرش رسید که همسرش باید سمعک بگذارد ولی نمی دانست این موضوع را چگونه با او درمیان بگذارد.
به این خاطر، نزد دکتر خانوادگی شان رفت و مشکل را با او درمیان گذاشت.
دکتر گفت: برای اینکه بتوانیدقیقتر به من بگویی که میزان ناشنوایی همسرت چقدر است ، آزمایش ساده ای وجود دارد.
این کار را انجام بده و جوابش را به من بگو...
ابتدا در فاصله 4متری او بایست و با صدای معمولی ، مطلبی را به او بگو.
اگر نشنید ، همین کار را در فاصله 3 متری تکرار کن. بعد در 2 متری و به همین ترتیب تا بالاخره جواب بدهد.
آن شب همسر آن مرد در آشپزخانه سرگرم تهیه شام بود و خود او در اتاق پذیرایی نشسته بود.
مرد به خودش گفت: الان فاصله ما حدود 4 متر است.
بگذار امتحان کنم.. سپس با صدای معمولی از همسرش پرسید:
"عزیزم ،شام چیداریم؟"
اما جوابی نشنید.
بعد بلند شد و یک متر به جلوتر به سمت آشپزخانه رفت و همان سوال را دوباره
پرسید و باز هم جوابی نشنید.
بازهم جلوتر رفت و به درب آشپزخانه رسید.
سوالش را تکرار کرد و بازهم جوابی نشنید.
این بار جلوتر رفت و درست از پشت همسرش گفت:
"عزیزم شام چی داریم؟" و همسرش گفت:
"مگه کری؟! برای چهارمین بار می گم خوراک مرغ !! "
حقیقت به همین سادگی و صراحت است.
مشکل ، ممکن است آن طور که ما همیشه فکر میکنیم ، در دیگران نباشد ؛شاید در خودمان باشد...
چه کسی خواهد دید
مردنم را بی تو ؟
بی تو مردم مردم
گاه می اندیشم
خبر مرگ مرابا تو چه کس می گوید ؟
آن زمان که خبر مرگ مرا
از کسی می شنوی روی تو را
کاشکی می دیدم
شانه بالازدنت را
بی قید
و تکان دادن دستت که
مهم نیست زیاد
و تکان دادن سرت را که
عجب ! عاقبت مرد ؟
افسوس
کاشکی می دیدم
من به خود می گویم :
" چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاکستر کرد ...؟ "
ای پر از عاطفه در قحط محبت با من
کاش میشد بگشایی سر صحبت با من
هیچ کس نیست که تقسیم شود در اینجا
درد تنهایی و بی برگی و غربت با من
از خروشانی امواج نگاهت دیریست
باد نگشوده لبش را به حکایت با من
خواستم پر بزنم با تو به معراج خیال
آسمان دور شد از روی حسادت با من
بعد از این شور غزل های شکوفا با تو
بعد از این مرثیه و غربت وحسرت با من
گر چه کوچیدی از این باغ ولی خواهد ماند
داغ چشمان تو تا روز قیامت با من
یکی بود.یکی نبود.وقتی این یکی بود اون یکی نبود،وقتی اون یکی بود این یکی نبود.
این یکی خیلی اون یکی رو دوست داشت،اما نمی تونست به اون یکی بگه.
آخه اون یکی فقط به دور دست فکر می کرد و هیچ وقت نزدیکارو نمی دید.
این یکی نمی تونست به اون یکی نزدیک شه،آخه می ترسید که اون یکی دلشو پس بزنه.
عشق اون یکی رو گذاشت تو دلش و به اون نگفت.
اون یکی هم روز به روز دور از این یکی می شد و فقط به فکر خودش بود.
یک روز این یکی پیش چند تا ضمیر اشاره رفت تا با اونا بره پیش اون یکی و بگه دوستش داره،آخه خیلی خجالتی بود.
شب موقع خواب به این هم فکر کرد که حتی اگه اون یکی قبولش نکرد بهش قول بده که خودشم مثل اون یکی بشه،بشه دور از همه....
اما فردا شد.....اون یکی نبود...این یکی شنید که با یک آن رفته به دنبال دوردست های خودشون....
این یکی تنها شد..شکست..خرد شد..انقدر به هم ریخت و افسرده شد که تو کل حروف الفبا و دستور ادبیات اسمش معروف شد...
از اون به بعد برای آنکه یاد عشق پاک این یکی زنده بمونه...اول هر داستانی قرار گذاشتن بگن...
یکی بود....یکی نبود....این یکی بود....اون یکی نبود....
تاریکم ای دریا مهتاب می خواهم
لب تشنه ام ای اشک سیلاب میخواهم
در حسرت موجم ، باران کفافم نیست
درمان درد من ، باران نم نم نیست ...
عشق ، هرگز به مرگ طبیعی نمی میرد . از غفلت می میرد و از وانهادگی .
از بی بصیرتی می میرد و از لاقیدی .و از اینکه وجودش مسلّم فرض شود .
آنچه مورد غفلت قرار می دهیم ، غالبا تهدید آمیز تر از اشتباهی است که مرتکب می شویم .
سرانجام ، عشق از فرسودگی می میرد ، از اینکه تغذیه نگردد .
عشق وقتی می میرد که یک یا دو طرف از آن غافل شوند
و ازاحیاء کردنش و کمال بخشیدن به آن باز مانند .
عشق ، مانند هر موجود زنده و پویا ، برای رستگاری ، تلاش می طلبد .
ديشب از بام جنون ديوانه اي افتاد و مرد
پيش چشم شمع ها پروانه
اي افتاد و مرد
از لطافت ياد تو چون
صبح گل ها خيس بود
شبنمي از پشت بام خانه
اي افتاد و مرد
موي شبگوني كه چنگش
ميزدي شب تا سحر
از سپيدي لا به لاي
شانه اي افتاد و مرد
ازدياد پنجره جان قناري
را گرفت
در قفس از نغمه ي
مستانه اي افتاد و مرد
اين كلاغ قصه را هرگز
تو هم نشنيده اي
تا خودش هم قصه شد
افسانه اي افتاد و مرد
به خدا حافظی تلخ تو سوگند نشد
که تو رفتی ودلم ثانیه ای بند نشد
لب تو میوه ممنوع ولی لبهایم
هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد
با چراغی همه جا گشتم وگشتم در شهر
هیچ کس هیچ کس اینجا به تو مانند نشد
هر کسی در دل من جای خودش را دارد
جانشین تو در این سینه خداوند نشد
خواستند از تو بگویند شبی شاعرها
عاقبت با قلم شرم نوشتند:نشد!
از هم گسستهام هر چیزِ خوب تو گویی
دروغ بود
حتی ستارههای یخی نیزمردهاند
دیگر ادامهی این راه بستهاست
حتی خدای من امروز
خستهاست.
زندگی کن شاید امروز روز پرواز تو باشه
شاید اون بختی که میگن لحظه ای مال تو باشه ...
فیلسوفی همراه با شاگردانش در حال قدم زدن در یک جنگل بودند و درباره ی
اهمیت ملاقات های غیرمنتظره گفتگو می کردند . بر طبق گفته های " استاد "
تمامی چیز هایی که در مقابل ما قرار دارند به ما " فرصت یادگیری " و یا "
آموزش دادن " را می دهند . در این لحظه بود که به درگاه و دروازه محلی
رسیدند که علیرغم آنکه در مکان بسیار مناسب واقع شده بود ، ولی ظاهری بسیار
حقیرانه داشت . شاگرد گفت : " این مکان را ببینید . شما حق داشتید . من در
اینجا این را آموختم که بسیاری از مردم ، در بهشت بسر می بردند ، اما
متوجه آن نیستند و همچنان در شرایطی بسیار بد و محقرانه زندگی می کنند . "
" استاد " گفت : " من گفتم " آموختن " و " آموزش " دادن مشاهده امری که
اتفاق می افتد ، کافی نمی باشد بایستی دلایل را بررسی کرد پس فقط وقتی این
دنیا را درک می کنیم که متوجه علت هایش بشویم . سپس در آن خانه را زدند و
مورد استقبال ساکنان آن قرار گرفتند . یک زوج و سه فرزند با لباس های پاره و
کثیف . " استاد " خطاب به پدر خانواده گفت : " شما در اینجا در میان جنگل
زندگی می کنید ، در این اطراف هیچ گونه کسب و تجارتی وجود ندارد ؟ چگونه به
زندگی خود ادامه می دهید ؟ "
آن مرد نیز در " آرامش " کامل پاسخ داد : " دوست من ، ما در اینجا ماده
گاوی داریم که همه روزه ، چند لیتر شیر به ما می دهد . یک بخش از محصول را
یا می فروشیم و یا در شهر همسایه با دیگر مواد غذایی معاوضه می کنیم . با
بخش دیگر اقدام به تولید پنیر ، کره و یا خامه برای مصرف شخصی خود می کنیم .
و به این ترتیب به زندگی خود ادامه می دهیم .
" استاد " فیلسوف از بابت این اطلاعات تشکر کرد و برای چند لحظه به تماشای
آن مکان پرداخت و از آنجا خارج شد . در میان راه ، رو به شاگرد کرد و گفت :
" آن ماده گاو را از آنها دزدیده و از بالای آن صخره روبرویی به پایین پرت
کن ! "
شاگرد گفت : اما این کار صحیحی بنظر نمی رسد ، آن حیوان تنها راه امرار معاش آن خانواده است .
و فیلسوف نیز ساکت ماند ... آن جوان بدون آنکه هیچ راه دیگری داشته باشد ،
همان کاری را کرد که به او دستور داده شده بود و آن گاو نیز در آن حادثه
مرد . این صحنه در ذهن آن جوان باقی ماند و پس از سال ها ، زمانی که دیگر
یک بازرگان موفق شده بود ، تصمیم گرفت تا به همان خانه بازگشته و با شرح ما
وقع ، از آن خانواده تقاضای " بخشش " و به ایشان کمک مالی نماید .
اما چیزی که باعث تعجبش شد این بود که آن منطقه تبدیل به یک مکان زیبا شده
بود با درختانی شکوفه کرده ، ماشینی که در گاراژ پارک شده و تعدادی کودک که
در باغچه خانه مشغول بازی بودند . با تصور این مطلب که آن خانواده برای
بقای خود مجبور به فروش آنجا شده اند ، مایوس و ناامید گردید . ناگهان
غریبه ای را دید و از او سوال کرد : " آن خانواده که در حدود 10 سال قبل
اینجا زندگی می کردند کجا رفتند ؟ " جوابی که دریافت کرد ، این بود : "
آنها همچنان صاحب این مکان هستند . "
مرد ، وحشت زده و سراسیمه و دوان دوان وارد خانه شد . صاحب خانه او را
شناخت و از احوالات " استاد " فیلسوفش پرسید . اما جوان مشتاقانه در پی آن
بود که بداند چگونه ایشان موفق به بهبود وضعیت آن مکان و زندگی به آن خوبی
شده اند .
آن مرد گفت : " ما دارای یک گاو بودیم ، اما وی از صخره پرت شد و مرد . در
این صورت بود که برای تامین معاش خانواده ام مجبور به کاشت سبزیجات و
حبوبات شدم . گیاهان و نباتات با تاخیر رشد کردند و مجبور به بریدن مجدد
درختان شدم و پس از آن به فکر خرید چرخ نخ ریسی افتادم و با آن بود که به
یاد لباس بچه هایم افتادم و با خود همچنین فکر کردم که شاید بتوانم پنبه هم
بکارم . به این ترتیب یکسال سخت گذشت ، اما وقتی خرمن محصولات رسید ، من
در حال فروش و صدور حبوبات ، پنبه و سبزیجات معطر بودم . هرگز به این موضوع
فکر نکرده بودم که همه قدرت و پتانسیل من در این نکته خلاصه می شد که : چه
خوب شد آن گاو مرد . "
خورشید مرده است خدا را خبر کنید
یک شمع مانده آینه ها را خبر کنید
یک شمع مانده فرصت ماندن نمانده است
قبل از سکوت محض خدا را خبر کنید
دیگر بس است صبر به جایی نمی رسد
وقت سکوت نیست صدا را خبر کنید
رونق که نیست در دل این خانه لا اقل
سعیی کنید و باز صفا را خبر کنید
دریاست در مسیر و مسیری نمانده است
موسی شوید و زود عصا را خبر کنید
پای امید نیست در این راه ، دست کم
دستی برآورید و دعا را خبر کنید
راهی که می رسد به رسیدن خیالی است
تا "وهم"رفته اید کجا را خبر کنید ؟
هان ای شما ! شما که دچار تغافلید
خود چاره ی خودید ، "شما" را خبر کنید
شمعی که مانده بود پس از مرگ آفتاب
شمع مزار بود ، عزا را خبر کنید
شمعی که مانده بود به پایان رسیده است
دیگر نیاز نیست خدا را خبر کنید !
بگذار هر چه می خواهیم بگوییم
بگذار هرچه می خواهند بگویند
باران که ببارد
از دست چتر ها هم کاری ساخته نیست
ما اتفاقی هستیم که افتاده ایم...
هیچ وقت نمی توانید
با مشت های گره کرده ، دست کسی را بفشارید .
غم، زمانی مثل کوهِ درد می ریزد سرت
از در و دیوار هی نامرد می ریزد سرت
بغض – این تنها رفیق راه – طغیان می کند
کل دنیا بی برو برگرد می ریزد سرت
زندگی لج می کند با تو – نمی فهمد تورا
در بهارت برگ های زرد می ریزد سرت
می شوی تنها- شبیه کوه های دوردست-
رعد و برق از آسمان آنقدر می ریزد سرت...
که تمام زندگی زهر هلاهل می شود
زندگی، مانند آبِ سرد می ریزد سرت
راهبی کنار جاده نشسته بود و با چشمان بسته در حال تفکر بود . ناگهان
تمرکزش با صدای گوش خراش یک جنگجوی سامورایی به هم خورد : « پیرمرد ، بهشت و
جهنم را به من نشان بده ! »
راهب به سامورایی نگاهی کرد و لبخندی زد . سامورایی از این که می دید راهب
بی توجه به شمشیرش فقط به او لبخند می زند ، برآشفته شد ، شمشیرش را بالا
برد تا گردن راهب را بزند !
راهب به آرامی گفت : « خشم تو نشانه ای از جهنم است . »
سامورایی با این حرف آرام شد ، نگاهی به چهره راهب انداخت و به او لبخند زد .
آنگاه راهب گفت : « این هم نشانه بهشت ! »
" قشنگترین چیزهای دنیا نه قابل دیدن و نه حتی قابل لمس کردن هستند.
بلکه باید آنها را با قلب خود حس کنید " .
سلام!
حال همهی ما خوب است ،
ملالی نيست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خيالی دور، که مردم به آن شادمانیِ بیسبب میگويند .
با اين همه عمری اگر باقی بود،طوری از کنارِ زندگی میگذرم، که نه زانویِ آهویِ بیجفت بلرزد و نه اين دلِ ناماندگارِ بیدرمان!
تا يادم نرفته است بنويسم ،حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود میدانم هميشه حياط آنجا پر از هوای تازهی باز نيامدن است !
اما تو لااقل، حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی ببين انعکاس تبسم رويا ،شبيه شمايل شقايق نيست!
راستی خبرت بدهم خواب ديدهام خانهئی خريدهام بیپرده، بیپنجره، بیدر، بیديوار ...
هی بخند!
بیپرده بگويمت چيزی نمانده است، من چهل ساله خواهم شد ،فردا را به فال نيک خواهم گرفت .
دارد همين لحظه ،يک فوج کبوتر سپيد از فرازِ کوچهی ما میگذرد باد بوی نامهای کسان من میدهد .
يادت میآيد رفته بودی، خبر از آرامش آسمان بياوری!؟
نه ریرا جان!نامهام بايد کوتاه باشد،ساده باشد،بی حرفی از ابهام و آينه، از نو برايت مینويسم حال همهی ما
خوب است اما تو باور نکن!
بيا برويم رو به روی بادِ شمال، آن سوی پرچين گريهها ،سرپناهی خيس از مژههای ماه
را بلدم که
بیراههی دريا نيست.
ديگر از اين همه سلامِ ضبط شده بر آدابِ لاجرم خستهام.
بيا برويم! آن سوی هر چه حرف و حديثِ امروزست، هميشه سکوت برای آرامش و فراموشی ما
باقیست.
میتوانيم بدون تکلم خاطرهئی حتی کامل شويم ،
میتوانيم دمی در برابر جهان به يک واژه ی ساده قناعت کنيم .
من حدس میزنم از آوازِ آن همه سال و ماه، هنوز بيت سادهای از غربتِ گريه را بياد آورم.
من خودم هستم ،بی خود اين آينه را رو به روی خاطره مگير! هيچ اتفاق خاصی رخ نداده است!
تنها شبی هفت ساله خوابيدم و بامدادان هزارساله برخاستم....
یوسف نبوده اند ، زلیخا ندیده اند
بالله نبوده اند ، به مولا ندیده اند
این چشم های خیره ی خالی تر از حباب
! از بس که مرده اند مسیحا ندیده اند
شاید ز نسل آدم و حوا نبوده اند
اینها که عشق آدم و حوا ندیده اند ...
یک برنامهنویس و یک مهندس در یک مسافرت طولانى هوائى کنار یکدیگر در هواپیما نشسته بودند. برنامهنویس رو به مهندس کرد و گفت: مایلى با همدیگر بازى کنیم؟ مهندس که میخواست استراحت کند محترمانه عذر خواست و رویش را به طرف پنجره برگرداند و پتو را روى خودش کشید. برنامهنویس دوباره گفت: بازى سرگرمکنندهاى است. من از شما یک سوال میپرسم و اگر شما جوابش را نمیدانستید ۵ دلار به من بدهید. بعد شما از من یک سوال میکنید و اگر من جوابش را نمیدانستم من ۵ دلار به شما میدهم.
مهندس مجدداً معذرت خواست و چشمهایش را روى هم گذاشت تا خوابش ببرد. این بار، برنامهنویس پیشنهاد دیگرى داد. گفت: خوب، اگر شما سوال مرا جواب ندادید ۵ دلار بدهید ولى اگر من نتوانستم سوال شما را جواب دهم ۵٠ دلار به شما میدهم. این پیشنهاد چرت مهندس را پاره کرد و رضایت داد که با برنامهنویس بازى کند.
برنامهنویس نخستین سوال را مطرح کرد: «فاصله زمین تا ماه چقدر است؟» مهندس بدون اینکه کلمهاى بر زبان آورد دست در جیبش کرد و ۵ دلار به برنامهنویس داد. حالا نوبت خودش بود. مهندس گفت: «آن چیست که وقتى از تپه بالا میرود ۳ پا دارد و وقتى پائین میآید ۴ پا؟» برنامهنویس نگاه تعجب آمیزى کرد و سپس به سراغ کامپیوتر قابل حملش رفت و تمام اطلاعات موجود در آن را مورد جستجو قرار داد. آنگاه از طریق مودم بیسیم کامپیوترش به اینترنت وصل شد و اطلاعات موجود در کتابخانه کنگره آمریکا را هم جستجو کرد. باز هم چیز بدرد بخورى پیدا نکرد. سپس براى تمام
همکارانش پست الکترونیک فرستاد و سوال را با آنها در میان گذاشت و با یکى دو نفر هم گپ (chat) زد ولى آنها هم نتوانستند کمکى کنند.
بالاخره بعد از ۳ ساعت، مهندس را از خواب بیدار کرد و ۵٠ دلار به او داد. مهندس مودبانه ۵٠ دلار را گرفت و رویش را برگرداند تا دوباره بخوابد. برنامهنویس بعد از کمى مکث، او را تکان داد و گفت: «خوب، جواب سوالت چه بود؟» مهندس دوباره بدون اینکه کلمهاى بر زبان آورد دست در جیبش کرد و ۵ دلار به برنامهنویس داد و رویش را برگرداند و خوابید ...
حرفی اگر می خواهد از ما ماندنی باشد
باید شبیه خوشه ی باران غنی باشد
تا کی کلید واژه های بکر مادرزاد
باید گروگان نگاه بهمنی باشد...
من برای آن روزها می نویسم
روزی که من و تو نیستیم
اما هنوز هم قصه ی مادر بزرگ ها اینگونه آغاز می شود :
یکی بود یکی نبود ...
هیچ کس
مختصّات مرا نمی داند ...
هر كه كند روى طلب سوى او قبله ذرّات شود كوى او
يكپارچه بايستد و بگويد: من تو را مىخواهم؛ چون او را بخواهد، تمام ابزار دست او كه براى توليد خير است، به طرف او برگردانده مىشود. تلخترين تلخىهاى ظاهرى نيز پرمايهترين خير را براى او توليد مىكند.
ابن زياد وقتى از حضرت زينب كبرى عليها السلام مىپرسد: حادثه اتفاق افتاده را كه گرفتيم، كشتيم، قطعه قطعه كرديم و برديم، چگونه ارزيابى مىكنى؟ حضرت زينب كبرى عليها السلام باطن مسأله را بيان كرد و به ابن زياد فرمود: «ما رأيت الّا جميلًا» آن چه را كه ديدم، زيبايى مطلق است. تمام ابزارهاى خدا متوجه ما شد و زيباترين مرحله شهادت را نصيب ما كرد. شمشيرها، نيزهها، خنجرها، تيرها، همه براى ما توليد خير كردند.
اگر كسى اين نگاه را پيدا كند، در تمام عمر راحت زندگى مىكند، راحت عبادت مىكند، راحت گريه عاشقانه مىكند و وقت مردن نيز تنها نمىميرد، بلكه:
«تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ»
خدا تعدادى ملائكه را كه ملائكه رحمت هستند، مىفرستد، قبل از اين كه ملك الموت جان او را بگيرد، بهشت را به او بشارت بدهند و بگويند: نترس و غصهدار نباش. او را روى دست برداريد و به طرف خودم بياوريد. اين متن قرآن است.
عشق از من و نگاه تو تشکیل می شود
گاهی تمام من به تو تبدیل می شود
وقتی به داستان نگاه تو می رسم
یک باره شعر وارد تمثیل می شود
ای عابر بزرگ که با گام های تو
از انتظار پنجره تجلیل می شود
تا کی سکوت و خلوت این کوچه های سرد
بر چشم های پنجره تحمیل می شود؟
آیا دوباره مثل همان سال های پیش
امسال هم بدون تو تحویل می شود؟
بی شک شبی به پاس غزل های چشم تو
بازار وزن و قافیه تعطیل می شود
آن روز هفت سین اهورایی بهار
موعود! با سلام تو تکمیل می شود
در سرزمين من زني از جنس آه نيست
اين يک حقيقت است که در برکه ماه نيست
اين يک حقيقت است که در هفت شهر عشق
ديگر دلي براي سفر رو به راه نيست
راندند مردم از دل پر کينه، عشق را
گفتند: جاي مست در اين خانقاه نيست
دنيا بدون عشق چه دنياي مضحکيست
شطرنج مسخرهست زماني که شاه نيست
زن يک پرنده است که در عصر احتمال
گاهي ميان پنجرهها هست و گاه نيست
افسرده ميشوي اگر اي دوست حس کني
جز ميلههاي سرد قفس تکيه گاه نيست
در عشق آن که يکسره دل باخت، برده است
در اين قمار صحبتي از اشتباه نيست
فردا که گسترند ترازوي داد را،
آنجا که کوه بيشتر از پرّ کاه نيست،
وقتی نمی خواهیم می خواهند ما را
انگار برعکس است اصلا کار دنیا
آخر کسی با چشم خود دید ه است یک بار
امواج بر خیزاند از ساحل به دریا؟
این قصه تکراریست مادر دست بردار
تا کی به خوردم می دهی ازماست برما؟
از دید آدم های دل مشغول و دل تنگ
فرقی ندارد آسمان اینجا و آنجا
حتی اگر ما جمعمان هم جمع باشد
هریک به نحوی باز هم هستیم تنها
دارا گلیمش را کشید از آب بیرون
پا مال شد تنها در آخر سهم سارا
یک بار هم برخیز و پا بگذار در گود
با حرف هم چیزی عوض خواهد شد آیا؟
وقتي به دردمان نخورد راه چاره ها
ديگر چه فرق مي كند اين استخاره ها
من پاي دل سپرده گي ام ايستاده ام
اما تو همچنان به هواي سواره ها
داريد بي محاكمه محكوم مي كنيد
ديگر بس است خسته ام از اين اشاره ها
بر من مگير خرده اگر سرنوشت من
غمگين تر است از همه سوگ واره ها
هر قدر پيش تر بروي غير ممكن است
پيدا كني شبيه مرا در دوباره ها
هر چه بر من گذشت حقم بود
من از اين بيشتر سزاوارم
تو گناهي نداري اي زيبا
مرگ بر من كه دوستت دارم.
سلام .
روز خوبی داشته باشین .
در مهربانی همچون ( باران ) باش که در ترنمش ,گیاه سبز و علف خشک یکیست .