عشق ، هرگز به مرگ طبیعی نمی میرد . از غفلت می میرد و از وانهادگی .

از بی بصیرتی می میرد و از لاقیدی .و از اینکه وجودش مسلّم فرض شود .

آنچه مورد غفلت قرار می دهیم ، غالبا تهدید آمیز تر از اشتباهی است که مرتکب می شویم .

سرانجام ، عشق از فرسودگی می میرد ، از اینکه تغذیه نگردد .

عشق وقتی می میرد که یک یا دو طرف از آن غافل شوند

و ازاحیاء کردنش و کمال بخشیدن به آن باز مانند .

عشق ، مانند هر موجود زنده و پویا ، برای رستگاری ، تلاش می طلبد .