باران

                  منی که بیست زمستان عذاب را دیدم

                  منی که بعد هزاران دچار شک بودن

               به چشم های تو خود ـ این خراب ـ را دیدم

               به خنده های تو مبعوث درد گشتم، آه

              چو لای برگ لبانت خطاب را دیدم

              دو دست تو که پر از اشتهای رفتن بود

              و من به سمت شمالت شتاب را دیدم

              تو لابلای غزل های بلخ گم گشتی

               و من به یافتنت صد کتاب را دیدم