باران

شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم

خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم

                در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم

                   و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

                           و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

   چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟

  چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟

                  خداحافظ ، تو ای بانوی شب های غزل خوانی

                     خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی

                    خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم

                                   خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!