باران

نه تو می مــانی و نه انــدوه

 و نه هیچیـــــک از مردم ایــــن آبادی...


به حباب نگـــــران لب یک رود قســــم،

 و به کوتاهــــی آن لحظه شـــــادی که گذشت،


غصــــه هم می گــــذرد،


آنچنــــانی که فقط خاطــــره ای خواهـــد ماند...


لحظه ها عریاننــــد.


به تن لحظـــه خود، جامه انــدوه مپوشان هرگــــز...